طی این هفته دو بار به کل انگار از ریشه زده شدم، توصیف این احساس یه کم زیادی سخته!
بار اول وقتی که احساس کردم تمام زحماتم برای قبولی در کنکور کاردانی به کارشناسی باد هوا بوده و دانشکده ای که با ذوق و شوق پا توش گذاشتم داره کُون فیکون میشه و تمام امیدها و آرزوهای دیرینه ام نقش بر آب شده!
و بار دوم وقتی فهمیدم مادر عزیزم از یک قدمی مرگ عبور کرده و اگه لطف خدا نبود شاید … زبونم لااااال … خاک بر سر شده بودم، وای نمی تونم تصور کنم اون روز رو!
وقتی به اصطلاح توی زندگیم شکست عشقی خورده بودم خیال میکردم تمام بدبختی دنیا اینه که کسی احساساتت رو نادیده بگیره و غرورت رو لگدمال کنه، یه کم که بزرگتر شدم فهمیدم چیزی به نام عشق وجود نداره و همه چیز یه حقه ی کوچیکه برای یه زندگی شیرین تر و تازه شاید! بعد فکر کردم ما برای خدمت به خلق آفریده شدیم و به قول دکتر قمشه ای هدف ما از کار، پول درآوردن نیست بلکه انجام کاری از کارهای دنیا و باز کردن یه گره از گره های کورِ زندگی؛ وقتی یهو احساس کردم تمام تحصیلاتم داره بر باد میره خیال کردم این دیگه آخر غم دنیاست و من توی این زندگی هدفی جز تحصیل نداشته ام! و امروز…! امروز که حال مادرم خوب نیست تازه می فهمم چـــــــــــقدر در تمام این مدت در غفلت و بی خبری به سر می بردم، تازه دارم می فهمم با ارزش ترین چیزایی که من ازین زندگی دارم اون چیزایی نیست که بدست آوردمشون بلکه اون چیزایی هست که خدا بهم داده… مادرم، پدرم، برادرم عزیزانی که در حقیقت تنها دارایی های من توی دنیا هستند.
