درباره شمشاد

اسم این وبلاگ رو “شمشاد” گذاشتم، می پرسی چرا؟ میگم بهت…

یه روزی روزگاری یه باغبانی بود، یه باغ بزرگی داشت که با رنج و مشقت کلی درخت اونجا کاشته بود و ازشون مراقبت می کرد… یه روز زیبای بهاری که طبیعت به بار نشسته بود رفت تا به باغش سری بزنه، جلوی باغ یه بید مجنون کاشته بود که حالا برگهای زیادی داشت و سایه ی خنکی ایجاد کرده بود، رفت و زیر درخت بید نشست، بید مجنون به باغبان گفت: “ای باغبان آخه تو چرا منو کاشتی، من چه فایده ای دارم؟ هوا سرد میشه برگ هام می ریزن! درخت سرو رو ببین همیشه سرسبز می مونه، ببین چقدر قدش بلنده! اما من هیچ وقت به اون بلندی نمی شم…” باغبان دلش از بید گرفت رفت داخل باغ و به درخت سرو رسید و نشست کنارش، سرو به باغبان گفت: “ای باغبان من که نه میوه ای میدم نه ثمری دارم به چه دردی میخورم، درخت مو رو ببین چه میوه های خوشمزه ای میده! من دلم میخواست جای اون باشم…” باغبان بازم دلش گرفت رفت تا به مو رسید، درخت مو هم به باغبان گله کرد که: ” ای باغبان تو چرا منو کاشتی، اون گلهای رز رو ببین چه گلهای زیبا و خوش بویی میدن آخه من چه فایده ای دارم…” باغبان دلش خیلی گرفت آخه اون برای تک تک این درخت ها رنج و زحمت زیادی کشیده بود، غمگین یه گوشه ای نشست یه دفعه صدایی شنید، صورتش رو که برگردوند دید از ته باغ صدایی می آد، رفت و رفت و به ته باغ رسید، اون صدا، صدای هیاهو و شادی شمشادها بود، باغبان که تعجب کرده بود به شمشادها گفت: ” ای شمشادها شما برای چی شادی میکنید؟ درخت بید مجنون با اون همه زیبایی، درخت سرو با اون قد و قامت و سبزی، درخت مو با اون میوه های خوشمزه هیچکدام شاد نبودند اما شما که نه گُلی میدهید! نه میوه ای دارید! و نه سایه ای! چطور اینقدر شاید هستید؟!” شمشادها همان طور که غرق در شادی بودند گفتند: ” ما شادیم چون از همین چیزی که هستیم لذت می بریم، ما با شمشادی خود صفا می کنیم، به جای خوردن حسرت چیزهایی که نداریم با آنچه آفریننده به ما ارزانی داشته کیف و حال می کنیم!”

درست به همین دلیل هست که من دلم میخواد یک شمشاد باشم، همه ی ما آدم ها با محدودیت ها و استعدادهایی متولد شدیم، اگه محدودیت هامون رو می بینیم خوبه که به استعدادهامون هم توجهی داشته باشیم. . . هر بار که یک محدودیت آزارتان داد به یاد هزاران استعداد کشف نشده ی درونتان بیفتید که منتظر شکوفایی هستند!